Category Archives: Δράσεις – Κείμενα

Λίγα λόγια για την γυναικοκτονία στη Μακρινίτσα…

Αρχές Απρίλη στη Μακρινίτσα Πηλίου η Κωνσταντίνα Τσάπα και ο αδερφός της Γιώργος δολοφονήθηκαν από τον εν διαστάσει σύζυγο της Κωνσταντίνας με μαχαίρι λάμας 25 εκ. Η μητέρα τους θα ήταν κι αυτή νεκρή, αν στη μέση δεν έμπαινε να τη σώσει η 28χρονη Κωνσταντίνα. Ο γυναικοκτόνος μετά την σφαγή διέφυγε και συνελήφθη σε απομακρυσμένο χωριό όπου και κρυβόταν το ίδιο βράδυ. Η στήριξη της οικογένειας των θυμάτων από την τοπική κοινωνία της Μαγνησίας είναι μεγάλη και θα μπορούσαμε να πούμε και πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα.

Συνέχεια

Γυναικεία Συντροφική Αλληλεγγύη- Pepita Carpena (1986)

Στους δύσκολους καιρούς έχουμε πάντα η μία την άλλη…

Όταν φτάσαμε εκεί, ο τόπος ήταν ερημωμένος, όπως θα περίμενε κανείς και οι ελπίδες μας ήταν διαλυμένες. Τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Τίποτα. τίποτα. Ωστόσο, όπως βρισκόμασταν στα βάθη της απόγνωσης, το τηλέφωνο χτύπησε. Τουλάχιστον υπήρχε κάποιος κοντά. Στην πραγματικότητα άκουσα μια φωνή: «Pepita Carpena;»

«Η ίδια», απάντησα, ήταν φοβερό να ακούω το όνομά μου εκείνη τη στιγμή.

«Soledad Estorch εδώ.» Αναστέναξα. Ήταν η συντρόφισσα που είχε οργανώσει το ταξίδι μας. «Συγνώμη…»

Συνειδητοποιώντας την απουσία μας, η Soledad είχε πάρει την επικίνδυνη απόφαση να παίξει τα πάντα. Μετά από μια στιγμή μου είπε: «Pepita, μην μετακινηθείτε, ερχόμαστε να σας πάρουμε».

Δεν έχω ξεχάσει ποτέ αυτή την πράξη συντροφικής αλληλεγγύης που έθεσε τη ζωή της σε κίνδυνο. Λίγοι, πολύ λίγοι άνθρωποι θα είχαν πάρει μια τόσο επικίνδυνη απόφαση.

Συνέχεια

8 Μάρτη: γράμμα από την Teresa Claramunt «Η Αναρχία θα δικαιώσει την γυναίκα»

«Ο εορτασμός της 8ης Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας καθιερώθηκε όταν πριν ένα αιώνα περίπου, εργάτριες σοσιαλίστριες αναδείξαν τους συνδικαλιστικούς τους αγώνες και την διεκδίκηση του δικαιώματος ψήφου ως κομβικά για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Κι ενώ οι συνδικαλιστικοί αγώνες της εποχής, από τους νεκρούς αναρχοσυνδικαλιστές μάρτυρες του Χέιμαρκετ ως τις αιματηρές απεργίες, καταφέραν την βελτίωση των συνθηκών εργασίας του τότε, λίγα έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα σε ότι αφορά την καταπίεση της πατριαρχίας. Η πατριαρχία δεν καταπίεζε ποτέ μόνο την εργαζόμενη γυναίκα, αλλά κάθε φύλο που ξεφεύγει της κυρίαρχης κανονικότητας. Κι ενώ κερδήθηκε σε πολλές χώρες το δικαίωμα ψήφου, ελάχιστα άλλαξε η καθημερινή ζωή στην πατριαρχία, από την πατριαρχική δικαιοσύνη του κράτους, μέχρι τη θέση της γυναίκας στο σπίτι. Οι γυναίκες σοσιαλίστριες τότε είχαν παραλείψει στις διεκδικήσεις τους την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, εντός και εκτός σπιτιού, την κατάργηση του ρόλου της γυναίκας ως αναπαραγωγική μηχανή. Ζητήματα τα οποία δεν έχουν λυθεί μέχρι σήμερα.» – απόσπασμα από το κείμενό μας Από το κυνήγι μαγισσών μέχρι τη «γιορτή» της γυναίκας… μία πατριαρχία δρόμος Συνέχεια

Η σιωπή όταν σπάει κάνει θόρυβο…

Τον τελευταίο μήνα έχουν δημοσιευτεί αμέτρητες καταγγελίες σεξουαλικής, σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης στις οποίες οι θύτες προέρχονται από καλλιτεχνικούς, αθλητικούς, εργασιακούς και πολιτικούς χώρους. Πρόκειται για άτομα σε θέσεις εξουσίας που επέλεξαν να κακοποιήσουν. Η μία καταγγελία έδωσε φωνή στην επόμενη κι έτσι άνοιξε το καπάκι ενός βόθρου, που η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος αγνοεί επιδεικτικά ή τον αναπαράγει και τον συγκαλύπτει επίσης συστηματικά επί χρόνια. Στο πρώτο δίμηνο του 2021 άνοιξε ο φάκελος έμφυλη βία στο δημόσιο λόγο. Και αυτό συνέβη γιατί κατήγγειλαν τις τραυματικές τους εμπειρίες γυναίκες και άντρες που αποτελούν δημόσια πρόσωπα. Οι αντιδράσεις πολύ κόσμου απέναντι σε αυτές τις καταγγελίες κινήθηκαν στα ίδια στερεοτυπικά μοτίβα που συναντάμε σε κάθε καταγγελία έμφυλης βίας. Απαξίωση, χλευασμός των επιζώντων, προσπάθεια απόδοσης κρυμμένων συμφερόντων πίσω από την στοχοποίηση των καταγγελλόμενων, είναι λίγα από τα κλασσικά στοιχεία των απολογητών και απολογητριών της πατριαρχίας. Συνέχεια

Καμία μόνη στις επιθέσεις του «Κάμελ» – παρέμβαση στη πόλη του Βόλου με στένσιλ

Πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στη πόλη του Βόλου σχετικά με τις επιθέσεις του «Κάμελ» σε γυναίκες στο δρόμο.
«Μου πέταξε κάποιος βενζίνη και η αντίδρασή μου ήταν ευτυχώς πάρα πολύ γρήγορη, ώστε την απέφυγα. Δεν θα πάθαινα κάτι αλλά τρόμαξα πάρα πολύ κι έβαλα μία τσιρίδα. Ήμουν εδώ, με ακολούθησε, τον απέφυγα, τη δεύτερη φορά, μου έριξε το υγρό, έκανα ελιγμό, μπήκα στο ταξί… Έσκυψα γιατί φοβήθηκα ότι θα μου ξαναρίξει και είπα στον οδηγό να φύγει γρήγορα. Μέσα στο ταξί έσκυψα μήπως είναι ανοιχτό το παράθυρο και μου επιτεθεί και τρίτη φορά. Μετά άρχισα να σκέφτομαι τι είχε συμβεί, τι θα μπορούσα να πάθω… θυμήθηκα το βιτριόλι και ταράχτηκα πολύ. Ο οδηγός του ταξί τον ήξερε. Ήξερε ότι είναι αυτός, ότι τον λένε έτσι, ότι επιτίθεται σε γυναίκες»

Συνέχεια

Αφίσα που κολλιέται σε γειτονιές και δρόμους της πόλης του Βόλου.

Πολεμάμε την πατριαρχία όλες μαζί. Δεν αφήνουμε καμιά μόνη στη βία (σωματική, λεκτική, ψυχολογική) του κακοποιητή. Συνέχεια

Υπόθεση Τοπαλούδη : το συνεχές της πατριαρχικής βίας, η σχετικοποίηση και συγκάλυψή της

28 Νοέμβρη του 2018 η Ελένη Τοπαλούδη βρίσκεται νεκρή στην παραλία Φώκια της Ρόδου. Η Ελένη Τοπαλούδη το προηγούμενο βράδυ βιάστηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από τους Μανώλη Κούκουρα και Αλέξανδρο Λουτσάι, οι οποίοι και την πέταξαν ενώ ήταν ακόμη ζωντανή στη θάλασσα, ποντάροντας πως το σώμα της θα βρεθεί ανοιχτά του πελάγους και πως θα ξεβραστεί κάποια στιγμή στην Αίγυπτο. Έτσι θα την βγάζαν καθαρή και δεν θα κατηγορούνταν ποτέ για το προμελετημένο τους έγκλημα. Δεδομένου ότι γνώριζαν σε ποιο σημείο να πετάξουν την Ελένη, υπολογίζοντας πως τα ρεύματα της θάλασσας θα την εξαφανίσουν, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο κι άλλες κακοποιημένες γυναίκες να εξαφανίστηκαν με τον ίδιο τρόπο, είτε από τους ίδιους είτε από άλλα κυκλώματα βιαστών και γυναικοκτόνων που δρουν στο νησί. Συνέχεια

Δεν αφήνουμε καμιά μόνη στα χέρια του κακοποιητή/We don’t leave her alone in the hands of the abuser (video)

Το κράτος βλάπτει σοβαρά την υγεία – παρέμβαση στους δρόμους του Βόλου

Το κράτος αυτή τη στιγμή εφαρμόζει θανατοπολιτική. Σε άλλες εποχές το σενάριο του στρατιωτικοποιημένου κοινωνικού ελέγχου στη δημόσια σφαίρα θα χαρακτηριζόταν ως χούντα. Συνέχεια