«Ο εορτασμός της 8ης Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας καθιερώθηκε όταν πριν ένα αιώνα περίπου, εργάτριες σοσιαλίστριες αναδείξαν τους συνδικαλιστικούς τους αγώνες και την διεκδίκηση του δικαιώματος ψήφου ως κομβικά για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία. Κι ενώ οι συνδικαλιστικοί αγώνες της εποχής, από τους νεκρούς αναρχοσυνδικαλιστές μάρτυρες του Χέιμαρκετ ως τις αιματηρές απεργίες, καταφέραν την βελτίωση των συνθηκών εργασίας του τότε, λίγα έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα σε ότι αφορά την καταπίεση της πατριαρχίας. Η πατριαρχία δεν καταπίεζε ποτέ μόνο την εργαζόμενη γυναίκα, αλλά κάθε φύλο που ξεφεύγει της κυρίαρχης κανονικότητας. Κι ενώ κερδήθηκε σε πολλές χώρες το δικαίωμα ψήφου, ελάχιστα άλλαξε η καθημερινή ζωή στην πατριαρχία, από την πατριαρχική δικαιοσύνη του κράτους, μέχρι τη θέση της γυναίκας στο σπίτι. Οι γυναίκες σοσιαλίστριες τότε είχαν παραλείψει στις διεκδικήσεις τους την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, εντός και εκτός σπιτιού, την κατάργηση του ρόλου της γυναίκας ως αναπαραγωγική μηχανή. Ζητήματα τα οποία δεν έχουν λυθεί μέχρι σήμερα.» – απόσπασμα από το κείμενό μας Από το κυνήγι μαγισσών μέχρι τη «γιορτή» της γυναίκας… μία πατριαρχία δρόμος Συνέχεια →